ΜΙΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

ueatro22 Ιανουαρίου, Κυριακή απόγευμα, στο 4ο Γυμνάσιο Χαλκίδας παραβρέθηκα σε μια θεατρική παράσταση της Πολιτιστικής ομάδας της ΕΛΜΕ- των καθηγητών της Εύβοιας: «Ο ΜΠΡΕΧΤ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ».

Έχω δυο λόγους για να είμαι ενθουσιασμένη από την παράσταση που είδα.

Ο πρώτος λόγος είναι η πρωτοτυπία και η αρτιότητα της παράστασης:

οργανωμένη πάνω στην ιδέα της παρουσίασης του έργου του Μπρεχτ με εύστοχες επιλογές από τα έργα του δοσμένα με μουσική επένδυση από ζωντανή μικρή «ορχήστρα» και τραγούδια ελληνικά και ξένα που τραγουδούν οι ίδιοι οι «ηθοποιοί», με θεατρικά ευρήματα που προσέδωσαν αμεσότητα και ζεστασιά στην επικοινωνία του «θιάσου» με το κοινό του.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι αυτή η παράσταση  είναι έργο, αποκλειστικά και εξ ολοκλήρου, των καθηγητών (εξ ου και τα εισαγωγικά μου παραπάνω). Από το σενάριο έως την κατασκευή του ίδιου του θεατρικού χώρου στο υπόγειο του Γυμνασίου. Τριάντα περίπου καθηγητές διαφόρων ειδικοτήτων (μαθηματικοί, φιλόλογοι, μουσικοί κ.α.) εμφανίζονται στη σκηνή υποδυόμενοι με επιτυχία διαφορετικούς ρόλους σε κάθε απόσπασμα έργου,  ορισμένοι δε από αυτούς θα έλεγες ότι έχουν υπηρετήσει για πολλά χρόνια την υποκριτική τέχνη!

Αυτός ο δεύτερος λόγος,  με ώθησε να γράψω τις παρακάτω σκέψεις. Σκέπτομαι ότι αυτή η δημιουργία των καθηγητών είναι μια σπουδαία πολιτιστική κατάθεση.  Αν παραμερίσουμε το ζήτημα του προσωπικού «κέρδους» των ίδιων  των καθηγητών που παίρνουν μέρος σε αυτήν την παράσταση (εννοώ την εκδήλωση των άλλων ταλέντων τους πέραν της διδαχής στο σχολείο και την ευεργετική – απελευθερωτική επίδραση  της καλλιτεχνικής δημιουργίας στους ίδιους τους δημιουργούς της), οι μετέχοντες αυτής της διαδικασίας δίνουν στους μαθητές τους ένα απτό και πολύ ισχυρό  παράδειγμα αγάπης στο θέατρο: δεν λένε απλώς στα παιδιά πόσο καλό είναι να παρακολουθούν θεατρικές παραστάσεις ή πόσο σπουδαίοι είναι οι θεατρικοί συγγραφείς κλπ., το δείχνουν με την πράξη τους. Με τη δημιουργία μιας θεατρικής παράστασης στην οποία αφιέρωσαν αφιλοκερδώς πολύν προσωπικό χρόνο και δουλειά – περιλαμβανομένης και της χειρωνακτικής!  Υποψιάζομαι ότι οι μαθητές αυτών των καθηγητών θα αγαπήσουν πραγματικά το θέατρο και, ίσως, από αυτό βρουν το δρόμο να αγαπήσουν γενικά τις τέχνες!

Μακάρι να υπήρχαν πολλοί εκπαιδευτικοί που με τον ίδιο ζήλο και πρωτότυπες δημιουργίες να μπορούσαν να διδάξουν στους μαθητές τους πέραν του συγκεκριμένου αντικειμένου του μαθήματός τους την αξία των τεχνών για την ίδια τη ζωή τους και για την ολοκλήρωση της  προσωπικότητάς τους. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν και άλλα παρόμοια παραδείγματα δασκάλων -καθηγητών που δεν γνωρίζουμε εμείς οι υπόλοιποι, γιατί οι δουλειές τους δεν προβάλλονται και δεν γίνονται ευρύτερα γνωστές γεγονός που θα βοηθούσε να λειτουργήσουν ως παραδείγματα!

Ρώτησα, στο τέλος της παράστασης, τους καθηγητές αν ο τοπικός τύπος έχει ασχοληθεί με αυτή την παράστασή τους και μου είπαν όχι- απ’ όσο γνωρίζουν. Ευτυχώς, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η πληροφόρηση από στόμα σε στόμα έπαιξε τον ρόλο της και οι παραστάσεις μακροημερεύουν και θα περιοδεύσουν και σε άλλες πόλεις της Εύβοιας, αλλά και στην Αθήνα!

Μαριάννα Ράνου, αρχιτέκτων

Advertisements